Η θεία μου Βασίλω, το αηδόνι του Σιδηροκάστρου!

Γεια και χαρά σε όλους σας !!!

Σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα να έχετε και με υγεία, χαρά, αγάπη να μας βρει ο νέος χρόνος.

Σήμερα θα σας γράψω για τη θεια μου Βασίλω, την μόνη αδελφή της μάνας μου. Το 1989 είμαστε Ελλάδα όλοι μας εκεί στο χωριό, και κάναμε ένα πάρτυ για τους γονείς μου, τα 50 χρόνια παντρεμένοι. Βάλαμε την θεία τη Βασίλω να μας τραγουδήσει το τραγούδι, "τρισεύγενη στο γάμο σου", το οποίο τραγούδησε στο πανηγύρι αυτό το χρόνο του προφήτη Ηλία και της έδωσε ο σύλλογος βραβείο 5.000 δραχμές διότι τραγούδησε καλύτερα από όλους τους άλλους στο διαγωνισμό. Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσαν στους γάμους έχει πολύ ωραία λόγια. Κάντε κλικ παρακάτω να την ακούστε:

Τότε στο πάρτυ που τραγούδησε είχαμε φέρει όλους τους συγγενείς και γλεντήσαμε μέχρι αργά. Τραπεζαρίες έξω στην αυλή, κάπου 40 άτομα φαγητά ωραία κάναμε. Το κοκκινέλι κρασί του πατέρα μου έδινε και έπαιρνε και ένα χορό που κάναμε με τις θείες και θείους. Ο Πατέρας μου έκανε μόνος του το κρασί ένα μεγάλο βαγένι 1000 κιλά. Έπινε κάθε μέρα και το μοιραζόταν με όλους τους συγγενείς που δεν είχαν κρασί.

Τη φωτογραφία που βλέπετε είναι η μάνα μου δεξιά και η θεία μου αριστερά, κάθονται στο μπαλκόνι συζητούν και πλέκουν δαντέλες.

Την θεία τη Βασίλω την αποκαλώ αηδόνι διότι τραγουδούσε πολύ ωραία όλα τα τραγούδια, στα πανηγύρια, στους γάμους ήταν πάντα πρώτη και στο χορό βέβαια πολύ καλή. Ήταν πολύ όμορφη γυναίκα και καλόκαρδη, εγώ την αγαπούσα πολύ ήταν η μόνη θεία που είχα, διότι ο πατέρας μου δεν είχε αδέλφια και έτσι ήταν η μονάκριβη θεία μου.

Είχε 4 κόρες και όλες μια χαρά καλοπαντρεμένες και καμάρωνε όταν πήγαιναν οι γαμπροί στο χωριό. Και της έφερναν και του πουλιού το γάλα όπως έλεγαν τότε δηλ. την πρόσεχαν πολύ όλοι.

Με τη μάνα μου ήταν πολύ αγαπημένες και δεν θυμάμαι να μάλωσαν ποτέ μα ποτέ. Η μία πρόσεχε την άλλη. Ήταν και μεγαλύτερη από τη μάνα μου και η μάνα μου την σεβόταν και όσο μπορούσε την βοηθούσε στις δουλειές, διότι δεν είχε πεθερά η κάποιον άλλον.

Εγώ που θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια όταν πήγαινα στο σπίτι της όλο την έβρισκα στον αργαλειό να υφαίνει τα προικιά των κοριτσιών, διότι τότε έπρεπε να έχουν ένα γιούκο μάλλινα υφαντά, δηλ. κουβέρτες, φλοκάτες, κουρελούδες κ.λ.π. για το κάθε κορίτσι.

Σκεφτείτε τώρα την αγωνία της να κάνει τόσα ρούχα για 4 κορίτσια μεγάλο μαρτύριο για τη μάνα. Αλλά που να ήξερε η καημένη ότι οι γαμπροί δεν θα ζητούσαν τίποτα από αυτά; Τα κορίτσια παντρεύτηκαν όλες καλά παιδιά και δεν ζήτησαν προίκες.

Όταν την αρραβώνιασε ο παππούς μου (ο πατέρας της), το έμαθε το πρωί η Βασίλω. Ήταν με προξενιό, οι γονείς έδιναν τον λόγο και για τη προίκα και όλα, τα παιδιά το μάθαιναν την άλλη μέρα. Αυτή ήταν στο πηγάδι και έβγαζε νερό με τον κουβά, και να τότε ήλθε ο αρραβωνιαστικός της από τα πρόβατα ο μπάρμπας μου ο Μήτσος ο Λιακάκης (ήταν τόσο πολύ καλός άνθρωπος ο θεός να τους συγχωρέσει διότι έχουν πεθάνει).
Μόλις τον βλέπει η θεία μου του φωνάζει: "Εεεε Μήτσο. Στάσου να σου πω βρε". Ο θείος, πολύ ντροπαλός, χαμήλωσε το κεφάλι του και λέει: "τι θέλεις Βασίλω;" Και προχωράει να φύγει. Αυτή φωνάζει πάλι  λέγοντας:  "Μη φεύγεις άκου να σου πω. Χθες το βράδυ μας αρραβωνιάσανε. Έλα να σε φιλήσω!" Ήταν η συχωρεμένη πολύ καλαμπουρτζού. Δεν θα το έκανε  αυτό ντροπή, να την έβλεπαν! Ο θείος τι ντροπή να πάει να τη φιλήσει; Όχι βέβαια δεν γίνονταν αυτά τότε. Της είπε: "Ε μπράβο καλά κάνανε", και έφυγε για το σπίτι του τρέχοντας από τη χαρά του διότι του άρεσε και χάρηκε (και της θείας της άρεσε ο Μήτσος ).Αλλά που να το έλεγαν θα έτρωγε ξύλο από τον πατέρα της .Έζησαν όμως μέχρι τα γεράματα πολύ αγαπημένοι και χαρούμενοι με τα κορίτσια τους τα εγγόνια τους, μάλιστα είδαν και δισέγγονα.

Μας τα έλεγε αυτά η συχωρεμένη και γελάγαμε, και πολλά πολλά άλλα συμβάντα που γίνονταν στο χωριό τότε.

Το 1972  που γέννησα την πρώτη μου κόρη την Χαρίκλεια έτυχε να είναι εδώ στο Τορόντο στην κόρη της την Ξένη και ερχόταν και με βοηθούσε, μου έκανε παρέα ήταν σαν να είχα τη μάνα μου κοντά μου. 

Ο Θεός να την αναπαύει, ίσως να με βλέπει που γράφω για αυτή και το τραγούδι της στο ίντερνετ. Αχ και να ζούσε τώρα τι ωραία θα ήταν θα άκουγε το τραγούδι της στο YouTube με τα εγγόνια της Και θα καμάρωνε που θα την άκουγαν πολλοί να τραγουδάει.

Το τραγούδι το έχω σε κασέτα, και όλο το βάζω και το ακούω χαίρομαι πολύ που ακούω τη θεία μου και με πιάνουν και τα κλάματα κάθε φορά αλλά τι να γίνει έτσι είναι η ζωή.

Αυτό το BLOG το αφιερώνω στις κόρες της θείας μου και στα παιδιά τους, στα παιδιά μου και σε όλα τα ξαδέλφια και ανίψια όλοι σας. Μπορείτε να ακούσετε τη θεια Βασίλω να τραγουδάει. 

Αιωνία σου η μνήμη θεια Βασίλω. Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή σου. Σ'αγαπώ!!